Dosta prijatelja sa kojima razgovaram o studentskim protestima izražava nelagodu, što znači i strah1 da su ovi protesti skrenuli ka nacionalizmu i desnici. Ta zebnja se ne javlja toliko dok i sami učestvuju na protestima, već više sa distance, odnosno dok prate njihove TV prenose na kojima bolje mogu da uoče istaknute nacionalne simbole, ali zastava „Nema predaje“ učvršćuje njihovu bojazan da stvari ne idu u dobrom smeru. Studenti masovno pozdravljaju gledaoce sa tri otvorena, a bogme i sa tri zatvorena prsta što se smatra autentičnijim izrazom Svetog Trojstva. Mašući zastavama države i po kojeg pravoslavnog sveca, studenti nose šajkače, šubare sa kokardom, pale badnjak, slave pravoslavni Božić, pevaju državnu himnu i rodoljubive pesme. Patriotizam, ljubav prema državi, pravoslavlje (a često i svetosavlje), tradicija, čojstvo i junaštvo, iskazuju se na svakom koraku, a posebno u marševima u kojima studenti prevaljuju na stotine kilometara peške da bi se sreli sa kolegama iz drugih univerzitetskih gradova. U principu, simbolički repertoar je ograničen. Religiozno, narodno, a pre svega državno znamenje je jedino koje možemo videti i na njemu s razlogom gradimo predstavu o krajnje problematičnoj političkoj situaciji. Međutim, vrhunac i smisao tromesečne procesije simbola i rituala desio se sa protestom u Kragujevcu, pod nazivom „Sretnimo se na Sretenje“. U maršu na Kragujevac koji ...