Jedan od društveno-ekonomskih fenomena koji od nekog vremena značajno utiče na naše živote (pretežno u negativnom smislu) jesu direktne strane investicije. O njima počinje sve više da se govori nakon dolaska SNS na vlast, čija se vladavina poklapa sa početkom novog ekonomskog ciklusa obeleženog prodiranjem krupnog kapitala iz inostranstva i povećanjem broja inostranih kompanija koje posluju i stiču profit u Srbiji. No, da bi te investicije uhvatile korena, trebalo je pripremiti zemljište za njih. Kako bi pokušali da objasnimo taj proces, sa naglaskom na kineske investicije, valjalo bi ukratko prikazati pređeni put devastacije od „žutog“ čistilišta DOS-a i prizivanja Tarabićevih žutih ljudi od strane Tomislava Nikolića, do pakla Zlatnog doba u kojem su investitori iz Kine jedan od stubova poretka koji počiva na politici dovođenja stranih investitora bez obzira na sve i ispred svih ostalih država u regionu. Tim pre što više niko ne govori o tranziciji, kao da smo konačno stigli do krajnjeg cilja i svrhe istorijskog kretanja, obećanja nade nakon pretrpljenih muka. Ali, kako smo dospeli dotle? Nakon petooktobarskih promena i izlaska iz decenijske izolacije, osiromašena Srbija bauljajući stupa na svetsko tržište. Suočena sa očajnim stanjem u razorenoj privredi, nova vlast se okreće međunarodnim finansijskim institucijama, koje koriste priliku za realizaciju svojih interesa. Novi režim pristaje na program ...