Sistem mesne samouprave koji danas postoji u glavnom gradu Hrvatske, specifičan je u poređenju sa onim koji su na delu u ostalim državama nastalim na prostoru bivše Jugoslavije. Ono što ga čini takvim je činjenica da obuhvata sistem opština, odnosno gradskih četvrti, i sistem mesnih zajednica, odnosno mjesnih odbora, što znači da je u pitanju dvostepen i samim tim složeniji sistem mesne samouprave. Potrebno je naglasiti da ove institucije nisu sasvim jednake opštinama i mesnim zajednicama kakve poznajemo, jer uglavnom obuhvataju manje teritorije, ali sa njima dele svoj savetodavni karakter što znači da odluke koje donose nisu obavezujuće za vlast koja upravlja gradom. Međutim, odluke koje donose mjesni odbori to jesu za gradske četvrti, dakle za viši stepen institucija mesne samouprave, čime one, odluke, ali i formirana mišljenja i zaključci koji dolaze „od dole“, sa nižih nivoa mesne samouprave, mogu dobiti dodatno utemeljenje i mogu biti branjene organizovanom političkom akcijom. Ali ključno mesto koje razlikuje zagrebačku od ostalih mesnih samouprava jeste činjenica da su izbori za članove vijeća ovih institucija takvi da je na njima prisustvo političkih partija kroz liste kandidata legitimno, za razliku od većine lokalnih samouprava u regionu i Srbiji gde samo pojedinci svojim imenom i prezimenom mogu da se kandiduju za člana saveta mesnih zajednica. Međutim, ...