U potrazi za „društvom“ Pre dve godine navršilo se tačno 150 godina od Pariske komune, radničkog preuzimanja vlasti, koje je, iako kratkoročno, dovelo do artikulisanja i sprovođenja političkih zahteva, od kojih su mnogi danas nezamislivi. Reč je o ukidanju stajaće vojske i smrtne kazne, dečijeg i noćnog rada, otpisivanju dugova i stanarina, kao i oduzimanju i nacionalizovanju crkvene imovine. Crkve je trebalo da postanu mesta političkog delovanja i obrazovanja. Radnicima je trebalo biti omogućeno vlasništvo nad proizvodnim sredstvima, uz priznavanje prava vlasniku fabrike na određenu nadoknadu. Zabranjeno je do tada široko rasprostranjeno kažnjavanje radnika. Tokom trajanja komune, postignut je visok stupanj radničkog samoupravljanja, a radnici su, uz ostale komunare koje su činili novinari, lekari, umetnici i svi politički aktivni građani koji su izgarali za pravednije društvo, bili uključeni u neposrednu vlast, odnosno neposredno političko delovanje i direktnu demokratiju. Komuna je bila izrazito antimonarhistički nastrojena, nastala je pod uticajem Prve internacionale, a crvena zastava koja je zamenila nacionalnu trobojku, simbolički je nastavila da se vijori i kasnije, idejno određujući Oktobarsku revoluciju, Španski građanski rat i druge progresivne pokrete i pobune. Iako žene tada nisu imale pravo glasa, tokom Komune su bile izrazito aktivne i organizovale su feminističke inicijative. Komuna je priznavala sva građanska prava strancima, bez obzira na poreklo i status, ...